De survivalrun van Beltrum!

Het aftellen is alweer begonnen. Elk nieuwe jaar begint eigenlijk met Beltrum. En dat geeft je de dag erna weer het hele jaar de kans er naar toe te trainen.

Wie denkt aan survivalrun, denkt aan Beltrum. Want dat is waar de sport zo’n 30 jaar geleden is ontstaan. Niet heel anders dan obstacle course racing overigens, dat rond dezelfde tijd in Engeland populair werd, maar pas vanaf 2010 commercieel werd verkend en enorm groeide. Toegankelijk voor iedereen die op twee benen kan staan — en inmiddels ook onbetaalbaar. Een schril contrast met survivalrun, en dat zie je pas echt goed terug in Beltrum.

Laten we wel wezen: Beltrum is niet voor iedereen.
Als je liever in een warme gym zit, graag in de spiegel kijkt hoe je met eentonige herhalingen nutteloze spiermassa kweekt om te voldoen aan een onrealistisch schoonheidsideaal, zit je hier verkeerd. Valide trainingsdoel hoor, maar in Beltrum gaat het je niet helpen. De helden van Beltrum kunnen rennen, klimmen, zich aanpassen aan allerlei omstandigheden en ze kunnen tegen hitte én kou. En allemaal hebben ze één ding gemeen: ze zoeken hun eigen grenzen op en vinden het leuk om bij elke training weer een klein beetje meer over zichzelf te leren.

Wat Beltrum ook echt onderscheidt, zijn de andere helden: de vrijwilligers.
Door weer en wind staan ze bij alle hindernissen om de polderatleten te vertellen wat ze moeten doen, ze aan te moedigen en er te zijn als er eens iets misgaat. Geen betaalde krachten, maar enthousiastelingen met hart voor de sport. Een diepe buiging — want het lijkt me minstens zo zwaar als de Beltrum lopen.

Op 4 januari was het zover. Met gezonde tegenzin stond ik op en mijn ingewanden wisten het al: vandaag was Beltrum-dag. Twee avonden eerder was er een mail binnengekomen waarin stond dat de waterdoorwading door het winterse weer was komen te vervallen. Maar de plaatjes die in de RuigApp verschenen, verklapten toch iets anders. Het niet halen van sommige hindernissen kon je alsnog een nat pak bezorgen. En uit ervaring weet ik dat dat, als je koppig genoeg bent, zomaar kan betekenen dat je bij de EHBO belandt.

Gelukkig had ik Michel enkele maanden eerder overtuigd om samen te starten. Zo’n survivalmaatje zorgt er toch voor dat je niet meer terug kan. Met autopech kom je dan ook niet meer weg 😉
En dus verschenen we samen aan de start van de halve Beltrum, met Louk en Ruud, terwijl de helden van de hele Beltrum hun eerste kilometers er al op hadden zitten.

Wat was het een prachtige editie.
Na het startschot verdwenen de gebruikelijke zenuwen al snel. Spierwit landschap, sneeuwbuien en zelfs een beetje zon. Zoals bij elke race kwam iedereen zijn eigen uitdaging tegen. Dat blijft het mooie aan de sport: je bent nooit uitgeleerd.

En dan de beloning.
Voor de één is dat simpelweg die Grolsch-beugel aan het einde. Voor de ander zit het in de dagen erna, als je naar dat rode bandje om je pols staart en denkt: ik heb mijn grenzen toch weer iets verlegd. Dat gevoel.

Na een prachtige 15 kilometer (volgend mijn Garmin, maar in Beltrum zweren ze dat het 13 was) was daar weer de gezelligste finish die er te vinden is in de survivalsport. Na een warm Biotex-bad werd het feest voortgezet in de feesttent, waar de band golden oldies van Nirvana, Green Day en Oasis speelde. Samen met andere Ruigers sterke survivalverhalen uitwisselen. Voldaan, met bandje, had ik ineens weer energie om mee te zingen en zelfs nog een beetje te springen. Je voelt je ineens weer een jonge god en geneigd om te zeggen dat je volgend jaar toch maar eens de hele moet proberen.

Maar goed dat ik aan de alcoholvrije biertjes zat… anders had ik het misschien nog gedaan ook 😇

Op naar Beltrum 2027.
Wie gaat er mee?